IK ben een marathon loper

Het mag gezegd worden. De marathon van Brussel 2010 was een feest editie. Een zalig zonnetje, geen wind en niet te warm. Opstaan om 6 uur, koude spaghetti slierten eten met een banaan en dan vertrekken met de trein richting Brussel.

Af en toe praat ik met medelopers over hun voorbereiding en hun doel van de dag. Ik knijp in een oude man zijn neptieten en zet me schrap voor een geweldige apotheose van meer dan 4 maanden voorbereiding. HEt kan niet meer stuk met mijn meer dan 1000 km voorbereiding en 3 u 30 als doel.

Ik besloot te starten aan de 3u 45 ballonnen, dan vertrek ik een scheet later dan de gele 3u30 ballonnen. Als ik die bijhaal of daarbij blijf haal ik mijn doel zowiesow. Na 3km loop ik op 15 meter van de gele ballonnen. Ik merk wel dat ze de eerste kilometers voorliggen op schema. Dat is waarschijnlijk om het verval van de laatste 10 km op te kunnen vangen.

Na 16 km besluit ik de gele ballonnen in te halen. We vertrekken richting Tervuren. Stillekes aan begin ik te beseffen dat het tempo goed ligt , ik niet ga moeten gaan kakken, maar dat mijn maag wel nogal borrelt. De bevoorading is op zijn minst interessant te noemen. Om de 2,5 km slagen ze u om uw oren met waterkes, AA drink, banaan, een AA gelleke en dan had ik nog druivensuiker, nen energiedrink en een graanreep mee. Beurps borrel burp.

Op weg naar Tervuren zie ik de Keniaan Levy Matebo al terug richting grote markt hossen. Met hossen bedoel ik tegen 18.9 per uur over het asfalt vliegen. Pas een paar minuutjes later zie ik de eerste Belgen die strijden om het Belgisch kampioenschap marathonlopen. Ik zorg gewoon voor stabiele tussentijden. Telkens mooi aan het zelfde tempo haal ik beetje bij beetje de andere marathonlopers wat in.

Ik zie geweldige paleizen, tunnels, musea, stadsparken, triomfbogen en lege wegen de revue passeren. Het is een mooie omloop. In het park van Tervuren denk ik plots, en vanaf nu is het nog enkel teruglopen. Nog 'maar' 15 km. Mijn tempo zakt niet, maar mijn hartslag begint toch wat aan de hoge kant te liggen. De gele ballonnen zijn nergens meer te bekennen.

Feitelijk loopt er niets mis, geen pijntjes, geen darmen die opspelen, ik kan het tempo aanhouden enzovoort. Enkel mijn maag zit soms vol. En dan na 34 km geeft mijn hartslagmeter er de brui aan. Mijne Garmin 405 denkt dat er geen batterij meer over is en gaat in sleepstand. Paniek, ik moet nog een heel eind en weet plots absoluut niet meer hoe snel ik loop of hoe laat het is. Het enigste dat ik kan doen is er stevig de pas in houden. Versnellen zit er absoluut niet meer in.

Km 35, het gaat nog wel, maar ik begin meer en meer te denken in nog maar 7 km, 6.5. Gelukkig komt nu de halve marathon samen met de echte marathon. Veel meer volk, maar wel trager. Goed voor de moraal dus. De Tervurenlaan omhoog is veel langer, steiler en venijniger dan ik me kan herinneren van de 20 km door Brussel. Het zulllen die extra 20 km in de benen zijn die het em doen. Eenmaal bovenaan zie ik het Jubelpark, vanaf nu weet ik het zeker. Ik ga finishen en waarschijnlijk binnen mijn gestelde doeltijd.

Als bonus komt mijn Garmin uit de winterslaap. Ik ben een 5vijftal kilometers kwijt, maar kan nu terug controleren of mijn tempo niet afzakt. Enkel nog 3 km afdalen richting grote markt. Ik blijf aftellen en uiteindelijk zie ik het bordje : nog 100 m. Heerlijk ik kom aan en mijn emoties komen los. Deze medaille heb ik zo hard verdiend. Voor iedereen die me tips gaf, voor iedereen die me steunde, voor iedereen die me supporterde, voor al de tijd ten koste van mijn super gezinnetje en tot slot voor mezelf. Ik ben heel heel heel TROTS op mezelf!

De volledige einduitslag vind je hier, ik liep met nr 1329. Uiteindelijk is mijn eindtijd 3 u 26 min en 14 sec geworden. Ik heb de 412ste tijd geopen van de 2000 marathonlopers.Dat is 12.3 km per uur. Niet slecht voor een debuut marathon. Nu is het rusten geblazen.

Haachtse stratenloop 2010

Ik heb gisteren de 10 miles van Haacht meegelopen, beter bekend als de stratenloop van Haacht. Haacht heeft een vlak en aangenaam parcour, maar daarnaast een serieuze tegenstand. Ik finishte 21ste van de 75 lopers, die aan de 16 km meededen.

13.7 per uur is lang niet slecht. Maar ik ben wel weer eens serieus in het rood moeten gaan. Toch controleerde ik mijn hartslag goed genoeg, dat die niet veel hoger dan 180 aangaf. Naar het schijnt moet ik die eerste kilometers, de rappe mannen een beetje laten gaan en ze later pas oppeuzelen als ze terugvallen, zoals ik nu deed.

20 km door brussel 2010 geslaagd

Mijn eerste 20km door Brussel is achter de rug. En ik kan zonder aarzelen zeggen dat ik fier ben op mezelf. Ik liep de afstand in 1 uur en 33 minuten. Dat is gemiddeld 13,1 km per uur. Not bad at all.



Omdat het mijn debuut op de 20 km afstand was, moest ik in de laatste groep starten. Daardoor heb ik heel de tijd mensen moeten inhalen. Dat geeft je zelfvertrouwen wel een enorme boost. Met zo veel volk tegelijk de tunnels doorlopen was een geweldige ervaring.

Zelf de Tervurenlaan kreeg me niet klein. Ik finishte met een  brede smile op mijn gezicht en zo kwam ik uiteindelijk op de 3089ste plaats terecht. Voor de geïnteresseerden, er is zelfs een aankomstfilmpje van gemaakt.

Startnummer 23339

ik kreeg het tot de verbeelding sprekende startnummer 23339 voor de 20 km door Brussel op 30 mei. Geweldig, dat betekent dat ik in golf 3 meeloop. Ik moet dus eerst 20 000 man laten passeren en kan dan pas beginnen aan mijn eigen 20 kilometer durende inhaalrace. Nog een geluk dat ze uw tijd persoonlijk nameten bij het passeren van het start tapijt.

23339 is veruit het beste startnummer waar ik ooit al eens mee gelopen heb, fantastisch gewoon.

Nu ik deze informatie heb, kan ik mijn strategie bepalen. Heb je het 20 km parcour al eens bekeken op Google Maps? We komen volgens nen ancien naar het schijnt wel een paar kuitenbijters tegen. We zullen wel zien.

Sneeuwmarathon

Hoera, dit weekend liep ik mijn eerste kwart sneeuwmarathon op de Eindejaarsjogging Kampenhout. Een loopwedstrijd van 11km noeste kilometers, dwars door een prachtig winterlandschap. Door de aanhoudend koude en de sneeuwbuien zijn het 2 rondjes van 5,5km geworden, in plaats van de beloofde ijspiste van 11 km.

Om mij te wapenen tegen sneeuwballen en snotneuzen nam ik mijn voorzorgen. Eerst lekker eten en dan genoeg kleren aantrekken. Liever te warm dan te koud dacht ik bij mijn eigen.

Mijn middagmaal:

• 2 zwarte pensen
• 1 witte pens
• rijst
• appelmoes
• energy drink

Mijn battleoutfit :

• onderlijfke
  
• lange t-shirt met super
  
• fleese verfpull
  
• snowboardfrakske
  
• lange onderbroek
  
• joggingsbroek
  
• snowboardbroek
  
• muts
  
• handschoenen
  
• portefeuille
  
• iPpod
  
• zakdoek
  
• hartslagmeter

Kortom ik heb nogal gezwoten. Elke kilometer was er teveel aan. Door die rotsneeuw schoof ik elke stap richting finish, weer een halve naar achter. Natte sokken en een slecht voorbereiding, niet ideaal. Volgend jaar hoop ik mij iets beter voor te bereiden.

Dwars door Hasselt

Afgelopen zondag verlegde deze superatleet nogmaals zijn grenzen. Met als voorlopig einddoel de 21,5 km van Brussel, zocht ik naar een goede tussenstap. De loopwedstrijd 15 km dwars door Hasselt kwam als geroepen.

Samen met 4000 andere lopers liep ik de heroïsche afstand van 15 km! En neen hoor, ik deed dat niet op mijn dooie gemakske.

• Looptijd: 1 uur 12 minuten en 40 seconden
  
• Temp > 20
  
• Gemiddelde hartslag: 184
  
• Max hartslag 194
  
• Gemiddelde snelheid 12.38
  
• Plaats : 999ste
  
• Vrouwen voor mij : 48
  
• Buiknr 4501

Ekiden 08 terugblik

Heerlijk, de resultaten van de Ekiden marathon staan online. Heel leerrijk allemaal. We behaalden met ons Faros team de 124ste plaats, dat is 15de beste van alle gemengde teams. De rest moest zich tevreden stellen met onze achterkanten (die ook gezien mag worden). Zelf de scheven schoen, het team van mijn broer en neef, respectievelijk runner 2 en 4, moesten het onderspit tegen ons delven.


Dankzij de zalige groepsfoto's (Flickr) van Sven en Firstfotofactory staat de Acerta Brussels Ekiden marathon voor eeuwig en altijd in onze geheugen gegrift. Zeg nu zelf, zagen die grijze bezwete T-shirts er niet heerlijk uit?

Volgend jaar leggen we de lat nog hoger, want dit smaakt duidelijk naar meer. Ik ben diep gegaan, maar lang niet diep genoeg. Volgend jaar misschien de 20km van Brussel?

Sport is tof

De Acerta Brussels Ekiden marathon is voorbij! Het weer werkte goed mee en de opkomst was groot. We liepen de longen uit ons lijf en werden beloond voor onze inzet. Onze ploeg eindigde ongeveer op de 134ste plaats. Een puike prestatie, al zeggen we het zelf. Er liepen dan ook meer dan 400 ploegen mee.


We zaten in een tof team met stuk voor stuk straffe lopers. Een geluk, want het parcour was heel zwaar. Voor mij en vele andere leek het vooral omhoog te gaan. Af en toe eens een beetje naar beneden, maar vooral vals plat naar omhoog en erger. Sommigen zijn de man met de hamer dan ook zwaar tegengekomen.

Ik had de eer om als laatste van ons team te lopen, met een geweldige fotofinish tot gevolg. Bij aankomst stoppen ze u onmiddelijk een yoghurtdrankje, ne chiquita banaan, een AA fleske en 6 medailles in uw pollen. On van de golven applaus, rondvliegende vrouwenslips en fans maar te zwijgen. Het was werkelijk een mooi moment. Volgend jaar staan we er zeker terug.

Zelfs de beloofde flosjkes waren aanwezig. Natuurlijke gaf dat mijn al veel te grote zelfvertrouwen weer een enorme boost. Ik liep de 7.25 km in 33 minuten, dat is vlammen tegen 13 km/u. Van goed bezig zijn gesproken.

Dat smaakt naar meer...