GTLC 100 mijl 2021, u doet toch ook mee?

De GTLC of de Grand Trail Des lacs et Chateaux 100 mijl was de eerste wedstrijd in 9 maanden door die verdomde corona golven. Er was een hele sterke opkomst van de krakken in het genre en 100 mijl maagden. Het weer was alvast prachtig, niet te warm en niet te koud in de nacht. De bedoeling was een front te vormen met Bram en Gerald, Jeroen, Fanny en Merijn. 

Met nieuwe schoenen ging ik op pad. Op zich goed gerief. Zeer comfortabel, tamelijk veel grip en weinig lokale bleinenvorming.  Maar de opvolger van de xodus iso3 van Saucony heeft twee gebreken. Zo flapperen de zolen naar voren als ze nat zijn en op den duur hoor je de zool piepen. Zeer irritant voor nieuwe schoenen. Soit ik leef nog.

Mijn ontbijt  bestond uit 2 sandwishkes honing vergezeld met een halve pizza Hawaii. Als je het mij vraagt een aanradertje, zeker die bonus van de hele nacht pizzageur in de kamer. Om 4 u 38 werden we de start over geduwd en ging ons pact om samen met Merijn, Fanny en Jeroen te starten al naar de haaien. Ze vertrokken 7 minuten later maar hadden ons al snel ingehaald. Ik vond de eerste 10 km van het parcours geweldig mooi. Inclusief die kuitenbijter na 7 km. Dan direct een kasteel uit de jaren 90 en nog wat lacs met mist op. Den toer panomarique was een feit.

We haalden die eerste kilometers heel wat bekend volk in zoals Ann Baert, Sander Boom, Raf Willems, Karen Cluckers en Claudia Hanish. De sfeer was opperbest er werden luide liederen gezongen over onze helden daden. Tijd voor wat river crossings.

Ik kan wel een river crossing smaken, verfrissing is altijd welkom. Alleen beginnen daarna mijn zolen te flappen bij steile afdalingen, gewoon lastig lastig lastig. Op volgende ravito dient zich een eerste kledingswissel in, van lange naar korte mouwen is geen slechte keuze, redelijk warm in het zonnetje. Fanny voelt zich precies goed in haar sas. Eerst wacht ze nog even op ons, maar ze vertrekt toch 2 minuutjes voor ons. We hebben haar niet meer gezien, de titanen vrouwenstrijd was een feit. Mega race Fanny!

In het volgende stukje vond Merijn het nodig om eens goed tegen de vlakte te gaan en zijn knie als rem te gebruiken. Niet zo slim, maar ja Merijn blijft gaan. Ik heb nog veel in achter de Merijn mogen doorbrengen. Man of the dust. Ik genoot ervan het thuisfront te zien die toevallig op hetzelfde moment aan het CP stonden.  

Het volgende stukje was ietske minder. Bram kreeg knie steken die erger en erger werden. Een pijnstiller dus, hap slik beter. Ik had wat weinig energie door al die zon en moest toch even een minuutje gaan liggen. Op de CP zat ik heel diep. Een lege tank sapperdeboere. Maar een pintje en een dik half uur later was ik weer bijgetankt. Halfweg dus. Gerald zelf is ne stille genieter. Af en toe een klein dipje maar dat krijgen we steeds achteraf te horen :-)

Op de trails komen we Bob en Mathias vaak tegen, ze doen het lekker op het gemak en gaan iets sneller door de CPs. Door het warme weer fantaseren we over de beste ravito ter wereld. Blijkbaar is een Calippo de ultieme snack. Ik krijg er ook wel goesting in. 5 km na de checkpoint komen we langs een station met de uithangbord van ijsje! Verdorie net gesloten. Maar de teleurstelling is van korte duur. 10 seconden later zien we een vlag van een frituur hangen, en ze hebben ijs! Maak kennis met de Calippo boys! Mathias en bob hebben ook zitten lekken dat het geen naam had. D+ Hilde en kornuiten staan langs het parcours en moedigen de Calippo boys aan, heerlijk. Willen jullie een hotdog? Ha nee, ijs en hond gaan niet samen :-).

De vrouwtjes staan op de volgende CP en dat doet deugd. We worden in de watten gelegd en ze wandelen zelf een stukske mee op de track. Jeroen is mee met ons en hij loopt heel goed. Een beetje een lastige maag maar zijn benen zijn spring levend. Zo gaan we de nacht in. Jammer maar Bram zijn steken in de knie komen terug. Omhoog is hij niet te volgen, hij heeft een echte Warriors Spirit. Maar in de stukken omlaag, zeker die stijl zijn, moeten we de tank en mister delivery even intomen.
Ons tempo blijft rond de 10 min per km hangen wat op zich zeker niet slecht is voor dit terrein.

Net voor 24 uur pakt bram zijn 2de pijnstiller als verjaardagskadooke. Jammer maar die werkt dus niet. De vrolijke kornuiten laten de moed niet zakken en zingen happy birthday in den bos. De zwijntjes, herten en eenhoorns weten nog steeds niet wat er daar op 30 mei 2021 zich afspeelde. De nacht is lang zoals altijd. Maar we gaan door en door.

We komen Gio en Steven voor de 100 ste keer tegen. Wij halen ze in op de track, maar zij zijn sneller weg in de check points. Het lijkt wel haasje over. Gio had pas 4 dagen geleden beslist om mee te doen met deze trail. Steven heeft wat last van de maag en is op zoek naar een knusse boom om tegen te knorren. We halen nog wat legends memories op en zo verstrijkt de tijd. Malmedy by night, moet je ook eens doen.

Nu moet ik het toch eventjes over mijn en anderen hun benen hebben. Ik was de 7 dagen ervoor mijn Seroto brodders Rik & Kevin gaan aanmoedigen in hun wereldrecord trappenstijg en daal. Een vette Tripple Everesting op de trappen van Bueren in Luik dus. Ik liep ocharme 4 uurtjes mee, wat heel plezant was. Maar ik heb daarna nog heel de week pijn aan de kuiten gehad. Die stonden op ontploffen. Pas de dag van de 100 mijl had ik frisse benen, zalig toch. Tijdens de hele race had ik geen moment last van de beentjes, we knalden elke helling op met dezelfde kracht. Gerald met zijn cheatsticks en Bram met zijn natural born climbing legs zijn hele goeie klimmers en ik volgde hen gestaag. Dplus dinsdag was dus een heel goei sausje. Jeroen Ost zijn bovenbeven waren leeg, leger leegst en toch bleef die gozer voor ons huppelen en smeert hem ons nog een uur achterstand aan ons broek :-) Steven de schutter had de gewaagste outfit. Die trok zijn broek tot ver in de poep zodat we zijn melk kannen echt goed konden bewonderen. 10 op 10 voor trailstijl!

In Coo moesten we eerst een ere rondje lopen langs de stuwing, dan de Ravito en pas daarna de vertikale kilometer aangaan. Harry had zich een beetje vergist en moest het ere rondke nog lopen na de ravito :-) In die ravito heb ik dingen gezien, te zot voor woorden. Te weinig warme dekentjes, mijn laatste dropbag en door een dubieuze kledingwissel per ongeluk de billen van de Gerald. Marijke hield ne grote handdoek in de lucht, maar ik kwam langs de verkeerde kant  met mijn pillamp in zijn snee ;-)

 Na 4 uur stak Bram nog een pijnstiller in, nu van een ander merk en Eureka, deze werkte. We konden terug bergaf en vlak lopen, dus zo gingen de kilometers ietsjes vlotter voorbij. Ons trail karavaan haalden stevig wat volk in, maar Jeroen en Andy waren we kwijt. Net voor de laatste ravito moesten we een geaccidenteerde helling op, steil en vol omgehakte bomen.  

De laatste 17 km van het parcours was er nog de gebruikelijke miserie. Mooie omgeving, maar net te moe om daar foto's van te pakken. Je hebt je beste vrienden mee, maar je bent te moe om het hen te zeggen. De weg is vlak, maar net te moe om hier nog op te knallen. Toch vinden we soms de energie om af en toe terug wat de ultra shuffle dance te beoefenen. We slagen er in om voor 9 uur de skipiste te bereiken. Wat een prachtige finish is dat. Bram zijn eerste 100 mijler is binnen.  28 u en 17 minuten, 163 km, 5830 hoogtemeters, 60 uitvallers en we eindigen ongeveer plaats 35, 36,37. Niet slecht.

Kijk hiervoor doe ik het, vriendschappen smeden, elkaar helpen bij toffe en moeilijke momenten en dat in een prachtige omgeving. Ik heb me nog echt eens een tank gevoeld, een lege en een volle. Praise the trailgods! Dikke merci aan iedereen X

Legends Trail 260k Finisher

Dit is mijn verslag over het grootste avontuur van mijn leven. Het verslag is lang, zo lang als de tocht zelf. Ik schrijf het enerzijds als therapie en anderzijds als de lofzang voor mijn alter sport ego (frank de tank)  Ik begon in 2019 met 100 mijlers te lopen en het blijkt toch een beetje mijn dingetje zijn. Loop je 4 wedstrijden van deze organisatie in 1 jaar tijd, heb je een slam te pakken, 2019 - 2020 is mijn slam jaar. The Great Escape en Bello Gallico gingen voortreffelijk.

Door de slam krijg ik maar 2 maanden voorbereiding voor de Legends trail, een non-stop wedstrijd van  260 km lopen met meer dan 8000 hoogtemeters op maximaal 65 uur tijd (route). Slapen doe je buiten en er zijn geen pijltjes voor handen. Ik maak in deze periode een paar nieuwe vrienden aan zoals Addie, Merijn, Ivo en Thomas. Elk met zijn eigen karakter, ervaring en goede raad. Een lopende mensch moet niet veel meer wensen.

Ik krijg wel met een paar kleine tegenslagen te kampen. Een omgeslagen enkel, een val met gescheurde broek en openstaande wonde, niet zo plezant. Maar zulke akkefietjes krijgen mij niet klein, ze dwingen me wat meer rust te nemen. Ook uit de King of the Hill Extreme 2 weken voor de finale leer ik nog veel bij. Schuiven in de modder kan voor stijve beentjes zorgen. Maar ja, ik ben er klaar voor. Slapen, en voorbereiden is nog het enigste dat ik kan doen.

Vrijdag

Thomas komt aan met ne snotneus, ik sta moe op, mij pa brengt me. We zien Addie en Merijn. Het zal wel lukken zeker. Het startschot weerklinkt. Al na 1 km zitten we op de verkeerde route, tja de leider best niet volgen, hij gebruikt enkel de kaart. Door wat foto's te trekken raak ik achteraan bij de vrouwenmeute. Toch ietsjes te gezellig daar, ik moet wat tempo maken. 

Beetje bij beetje haal ik volk in en besluit mijn gsm af te sluiten om batterij te sparen. Ik haak aan bij een groepje goede lopers, maar ik krijg ze er net niet af op dit verrekte parcours. Steven de Schutter, Giovanni, en Jeremy lopen met me mee. Weet ik veel dat deze klassebakken allen zullen finishen 🥴. Gsm opzetten voor een status update. En bam.... Pincode lock, ik was vergeten dat ik nieuwe provider had. Geen muziek, geen thuisfront, boehoe hoe. Tankt voelt zich behoorlijk stom.

Ik loop verder en kom uiteindelijk bekende gezichten tegen. Addie, Thomas, Matthias en Mike Bruce. Tanker Addie regelt dat de tank weer kan communiceren met de thuisbasis, waarvoor 1000 maal dank, zo is lopen toffer. We halen drank in een café, ze vragen waar we naartoe lopen, euuh goede vraag. De ahele Ardennen zeker :-) Cp1 op 60 km is in zicht.

Zaterdag

In CP1 bekijk ik mijn voeten, beikes ik ga bijna over mijn nek. Loopgraaf voeten in het vizier, of valt het nog mee? Pijn heb ik niet en er is verzorging. Voor het eerst maak ik kennis met de zaligheden van de organisatie. Ze zorgen ervoor dat de loop zelf episch is: lang, hard, zwaar brak terrein, in het top orkaanseizoen, maar in de checkpoints is niks hun teveel. Service to the next level.

Addie, Mike, Jeremy en 2 sympathieke Denen (Ras en Poul) zetten er stevig de pas in. Onderweg rapen we Marjan de Roemeen op. Een man met veel ideetjes, en passie. Maar ook veel slaapgebrek. Deze etape is de langste, met de meeste hoogtemeters. De muur van Aywaille, de Chefna, de Ninglispo in een sausje van natte voeten, zorgen ervoor dat de beentjes goed getest worden. We zullen niet met al te veel overschot eindigen. Plots heeft Jeremy er genoeg van en duwt op de gaspedaal. Die zien we niet meer terug, de 2 Denen verdwijnen mee in zijn stofwolk. Addie, Mike en ik lopen de etappe rustig uit. Maar eerst gaat Mike ne keer goed tegen de vlakte en gebruikt zijn knie als stootkussen. Het licht gaat weer uit, de nacht van zaterdag valt. Het weer begint de keren, de uitgestelde storm wakkert aan. We zijn nu ongeveer 24 uur bezig en zitten op 124 km.

Na CP2 lopen we de hoge Venen tegemoet. Een etape van 38 km vatsige troep, maar in goed gezelschap. Marjan heeft rare pijntjes en Addie blijft veel sneller vooruitgaan. Tegen het einde van deze etappe naar 160 km is veel duidelijk geworden. De helderheid verdwijnt, ik ben dood op. Mike moet me tot 2 maal toe redden met de navigatie. Ik ben wel niet de enige die last heeft van slaap deprivatie, Leif den dolende Barkley Noor is me ondertussen in zowat alle richtingen voorbij gehost. Omhoog als het rechtdoor moet, rechtdoor als ie moet dalen. Deze 38 km hebben ons heel veel tijd gekost. Addie is niet meer te houden, hij reist solo door, op weg naar de best mogelijke plaats. Wie weet kan hij Jeremy nog inhalen? De vliegende Hollander roetcht weg.

Zondag

Op CP 3 eet ik weinig, ik geef per ongeluk bevelen ipv. vragen voor hulp, ik moet dringend onder de wol. Maar wol is een eufemisme, denk aan kletter regen, natte tegels met daar een verzopen matje op. Ik kruip in een slaapzak omhuld door een slecht sluitende slappe slaapzak-condoom. Het duurt veel te lang eer ik er deftig in zit en het voelt absoluut niet comfortabel. Slapen, hoe doe je dat als je dood moe bent?  Ik neem een beeld voor mijn ogen en begin te dagdromen. Is dit een bad trip? Een droom? Bivak gestaar? Heb ik echt geslapen? Wie zal het zeggen? Ik kom terug tot besef, zwaar en diep ademhalend, minstens een soort reset van mijn hersenstam. Dju ik moet plassen. Eruit dan maar, ik moet me klaarmaken voor de laatste 100 km. Ergens was deze microslaapervaring therapeutisch en verfrissend tegelijkertijd, we kunnen er weer tegen. Hup met Mike lekker 40 km op tocht.

We amuseren ons, klungelen wat en worden ingehaald. Mike is super gezelschap, ik kan hem aan iedereen aanraden. We zijn moe, maar nog minstens even sterk en zo gaan we verder. Het weer valt best mee. Mike heeft enkel last met het afdalen, omhoog gaat prima. Na een hele poos is er een soort wiskundige tijdsformule die ontploft in mijn hoofd. Als we aan dit tempo voort bewegen, samen met de nodige rust in het volgende CP, zullen we slechts 1 uur buffer hebben op de cut off! En dan hebben we nog meer km, hoogte meters, vermoeide benen en een nacht erboven op. Dat spoort absoluut niet met de tank zijn missie en ik blaas de oorlogsmissie nieuw leven in. Er ontploffen adrenalinepompen in mijn hersenen en zonder moeite sprint ik naar de 2 koppels die ons eerder op de dag inhaalden langs de geile zwanen. Steven en Gio en Thomas en Matthias moeten eraan geloven. Ik maak op korte tijd veel tijd goed en na herberekening kan ik met 2 uur buffer de cut offs vermijden. Dat valt te pruimen en de tank valt weer in slaap in de voetsporen van Thomas en Matthias.

Vrouw en kinderen in vizier? Is dit een fantasie? Een fata morgana? Hallucinaties? De beste dag van mijn leven? Wat een geweldig plan, Tine heeft zich me de kindjes op het best mogelijke ogenblik van de hele race opgesteld. Ze praten me nieuw moed in, knuffelen me recht en sturen me verder naar ons nieuwe rendez-vous point. Nog 10 km en de tank kan bijtanken in neutrale zone.

In het laatste CP geniet ik van de aandacht van vrouw en kinderen en beetje bij beetje kom ik terug op krachten. De kledingkeuze is wel triestig, bijna alles is nat en ik moet improviseren met basis laagjes en reserve kledij in de rugzak. Vlug vlug pak ik mijn doorweekte handschoenen mee. Hier had ik beter keuzes kunnen maken, ze werden me bijna fataal.

Maandag

In de laatste etape van 60 km komen we direct in zware vochtige wind terecht, ijskoud gewoon. Ik laat mijn 2 gidsen navigeren en hang maar wat aan. Er is zelfs een fotosessie geregeld. Maar de storm blijft duren. Thomas, Mathias en ik koelen heel snel af. We besluiten om bij een huis om hulp te vragen. Treuzelen is niet goed, we krijgen we het er alleen kouder van. Net op tijd vindt Thomas een vrouw die 3 föhners heeft liggen, salontrailerkes da wij zijn. Snel opwarmen en baselayers in de juiste volgorde steken is de boodschap. Ik heb niet de juiste kleren mee, de foute natte handschoenen, mijn gekregen poncho vergeten en ik zit met een doorweekte KW en tussenlaag. Dit kan nog knap lastig worden. Nu lopen we wel tegen de wind in, waardoor we de koude iets minder voelen, maar mijn armen krijgen nog de volle laag. Plots zien we een schuur en is er een genie dat oppert om onze rescue bag te gebruiken als kledings-buffer. Ultra goed idee, ik vind nog een ongebruikte vuilzak en maak er een beste vriend van voor de rest van deze barre tocht. De buffer helpt en ons tempo was hoog. Nog maar een marathon en we hebben tijd genoeg. Vuilbak racer in hart een nieren.

We enteren partytent Chez Ingo, een bonus checkpoint met koffie, cola en krokskes. Dat doet deugd, maar we mogen niet treuzelen. En hopsakee, het punt op min 12 km is op tijd binnen. Deze kilometers gaan traag vooruit, met veel hoogtemeters kom ik uiteindelijk boven de Everest terecht. Alles is nat, de rotsen, de modder, de oever, mijn onderbroek,... Gio, Matthias, Thomas en ik hiken de laatste 5 km naar de eindmeet. Het is binnen, we eindigen allen 5des denken we. Maar how how how dat is buiten Adriaan gerekend, geen salonremise voor ons.

Als een ridder die zijn paard moet inhalen raast hij voorbij. Ik loop er snel naartoe en wijs hem op zijn denkfout. We waren van plan samen te eindigen. No way chozeej zegt ie. Hij heeft deze tocht al genoeg hulpbehoevenden voort gesleurd. Nu wil hij knallen, hij is al 3 uur alles aan het geven en denkt er niet aan om nu in te binden. Ik mag wel voor mijn plaats strijden.

Weer ontploft er iets in mijn hersenschors. Een strijd na 268 km? Een sprint op leven en dood? Of voor de 5de plaats?  Waarom niet, de tank heeft dit nog nooit gedaan. Maar een potje oorlogsvoering in het heetst van de strijd, daar zegt ie geen nee tegen. Adrenaline zorgt ervoor dat alle vermoeidheid weg valt, ik lijk te zweven over de laatste Legends obstakels. Omstaanders zien 2 lopers verdwijnen in een wolk van heldenstof. Dwars door de plassen, over boomstronken lopen we zij aan zij. Adriaan heeft een hele fiere, sterke tred. Ik doe mijn best hem net telkens een stap voor te blijven. Alfa mannetjes ;-) Dan komt de muur van Wibrin in het zicht. De tank bijt zich in de heuvel en geeft niet op, Adriaan sneuvelt aan de voet. Victory is mine, puffend en hijgend triomfeer ik boven aan de helling. Ik zie mijn vader en kom moe maar voldaan binnen. Per ongeluk doet mijn tracker raar en voorlopig sta ik op de 5 de plek, terwijl Adriaan plek 4 krijgt. Blijkbaar is onze slaapdronken Noor iets te veel mis gelopen en teruggestuurd door Tim de race director.

Dit nemen ze me nooit meer af. Ik behoor nu tot een select clubje van Legends finishers. 15 van de 52 lopers zijn erin geslaagd de tocht te voltooien binnen de gesteld tijdslimiet. Bedankt Adriaan voor deze eindstrijd. Bedankt aan iedereen die me steunde, stip kijkend of via de sociale media. Ik ben zeer tevreden van dit avontuur. Het was het mooiste, hardste, langste en meest memorable loopweekend ooit van mijn leven. Dank aan mijn schoenen, mijn horloge, mijn kreuner klakske, mijn rugzak en de vuilzak. Volgende keer zorg ik voor professionelere klederdracht en ga ik voor slimmere voet verzorging. Dank aan alle vrijwilligers zoals Frank Lintermans, dank aan Seroto om mij op dit pad te zetten. Dank aan Adam en Rik voor het licht in de duisternis.

Voor het thuisfront heb ik nog 1 mentale tip die ik kreeg van mijn zoon:

Rob : Papa als je het zwaar hebt tijdens de race, denk dan hier aan. Het is zwaar om je huiswerk te maken, maar het einde is altijd in zicht!

Tankers Pre legends offensief

 Met 5 trokken we op pad. Onze missie van de dag  was het materiaal testen, teambuilding en ervaring op doen voor de legends trail. Een tocht van 250 km door de Ardennen, zelfs 500 voor Merijn.

Rekruten: allemaal Tankers, trail lovers, trainingsbeesten, graptrailjassen. Ik stel ze even voor.

Merijn : navigator, legends 250, bello gallico, great escape finisher, modder goeroe, aotb winner, inspiratie bron voor de tank. Vrijwilliger bij legends organisatie.

Thomas: tandarts, finisher of : swisspeaks 170k , marathon dus sable, bello. Karel sabbe apalachean trail record setter, aks the calf.

Mathias: ill recuperator, bello metgezel van de tank. Après work trailer. Na deze missie schrijft hij zich in voor Legends 250.

Addie : slammer to be, Finisher bello, great escape, trail triathleet, 150k trainingsweek frequenter. Nl finest.

Frank de Tank : slammer to be. Finisher bello, great escape en murathon. Seroto gang member. Observator. Komt op dreef na 80 km. 

Wapenfeiten:
1 geperforeerde swisspeaks schoen, een ontplofte tankshort, een tankpullover vol gaten, 1 kapotte handschoen.

Navigatie skills : combi horloge, gps64sx is een voltreffer. Enkel de start was wennen geblazen.

Horloge batterij tank : nog 67 percent over de dag nadien met fenix 6x pro, niiiiice.

Rantsoen nu en voor later : negerinnetetten, nougatti, chips, bokes, nootjes, repen, gellekes, m&ms, chocovit, eurodeals, havermout bommen.

1 nieuwe legends inschrijving, go Mathias de deken.

De tank heeft het La buis segmentje downhill verbeterd. Desnoods nog aan te maken. Na 12 km schuiven op beton met mos is  absoluut geen aanrader. Dokter Merijn heeft de oorlogswonden mooi verzorgd met zijn medikit. Het bevat een heel klein schaartje, desinfecterende doekjes, afspoel water, anti wondgaap seri strips en goei plakkers. Ondertussen is Thomas goed gaan bratsen en ook dat zag er niet schoon uit. Nog maar 50 k te gaan 🤦🏻‍♂️.

Regenbroek decathlon is een waardig alternatief voor een verschredde tankshort. De tank heeft nu blauwe plekken op zijn gluteus maximus en tussen zijn wangsneewangpang.

Steentje in tankschoen genaamd 'lil whopper'.

Na de missie heeft ons tempotankteam nog een veilige perimeter met politie afgezet rond een Franse hooligan.

Record zuurtjes in de mond fretten is gezet door Thomas. Hij at 4 donuts en een zak zuren beren, maar wel binnen de 15 min op, een tandje bijsteken noem ik dat. Die heeft veel haar op zijn tanden. Ik stond echt met mijn mond vol tanden.

Bezoek tank bij dokter wapenfeiten:
Er zat nog veel vuil in de wonden. Normaal moet je naaien binnen de 6 uur, nu was het behelpen geblazen. De dokter ging over op een lokale verdoving zonder tequila of stokje in de mond. Dan de gapende wonde grondig kuisen met een tandenborstel, een beetje naaien en nu antbiotica voor een week. De tank moet nog minstens 2 keer op onderhoud voor het gepunnik te onderzoeken.
En ja hoor de tank heeft dokter als nieuwe strava volger 😎 , handig voor toekomstige wapenfeiten.

 

Conclusie : Het reisgezelschap heeft 61 km prachtige legendskilometers, met 2300 positieve hoogtemeters afgelegd op 10 u 5 min. Het tempo van 10 min per km met pauzes en wandelsessies is een echte opsteker. We zitten met een positieve geoliede oorlogsmachine, praktisch klaar voor de legends. Missie geslaagd.  Tank aan iedereen voor deze gewel(da)dige dag.

De tank 11 01 20 20

Bello Gallico 100 mijl

Op 14 december liep ik de bello gallico 100 mijl. Dat is de 2de wedstrijd van de Legends Slam. 4 races op 1 jaar tijd waar de gelukkigen minstens 100 mijl aan hun broek hebben. Het beloofde een modderfeestje te worden volgens de weersvoorspellingen. Na een regen weekje, ontbrak het niet aan buien, wind stoten, een zee van gebladerde modder stroompjes of loopgraven. Kortom de zonnecrême mocht ik thuis laten. We liepen dan vooral in den pikkedonker.

Echt snel ben ik niet, deze dieseltank begint pas te renderen als de echte flandriens buiten komen, dus na ne km of 100. En het was een veldslag. Glijden splashen en doorbijten met Andy Schouppe, Claudia Hanisch en Adam De Backer was het menu voor de eerste 80, wie weet eindigden we wel onder de 20 uur? Mispoes!

Ook Ward Geyskens Barry van Oven Lander Debrabandere Rik Goris Kristof Vanbeneden Wim Peeters Kevin Servranckx Kevin Eulaerts en Alexander De Wulf en Merijn Geerts waren bij de 'gelukkigen' in deze veldslag tussen het 'zachte' terrein en de weerselementen. Sommigen sneuvelden, anderen zagen af.

Ik had mijn oorlogsplan al klaar. 9 weken zwaar trainen om in alle omstandigheden te kunnen presteren. Een winter editie a la Stalingrad mocht me niet van mijn sokken blazen. Het was niet te koud, maar er was veel wind en de hoeveelheid regen op voorhand, maakten dat de loopgraven er niet beter op lagen. Natte voeten, modder hopen langs de binnenkant van de schoentjes, trench feet, ingekoekte modderbeenbeharing zijwaardse mudflip, voorwaartse scheenblok, voor ieder wat wils 🥴. Ik kreeg het allemaal te verduren.

Deze keer wou ik zien wat ik waard was. Geen salonrun zoals de great escape met 31 uurtjes genieten met danspasjes. Nee gaan met die banaan. De koers aframmen. Ik liet mijn goede vrienden in de steek om mezelf op te zoeken. En ik ben mezelf tegengekomen, vooral in of na een checkpoint.
De warmte maakte me loom, en lui en deed met rillen. Ik werd half onwel en probeerde in the field terug te strijden. Daarom change of tactics : het laatste checkpoint ben ik zelf bijna niet in gegaan.

Lekker een krok uit het vuistje en al wandelend eten. Jan ik ben vaak eenzaam geweest met mijn muziek. Maar blijven gaan was de boodschap. De laatste 40 deed ik nog een serieuze coup kwa plaatsen in het voorlaatste cp en daarna nog 2 man afgemaakt on the tracks. Sorry addie en francois denk ik.

Na lang, lang, heel lang alleen te lopen, kwam ik aan op het podium. Lege zaal, maar ik maakte kabaal voor 10! Plaats 6 van de 190 is mijn beste ooit. Dus dat ego zit wel snor. Risico accepted, mission accomplished. Dank u Tim De Vriendt en Stef Schuermans voor deze mooie harde strijd. Goede bewegwijzering btw.

La Magnetoise : waar voor je geld

Wil je eens echt zot doen en waar voor je geld hebben? Schrijf je dan op voorhand in voor de Ultratrail La Magnetoise : 3 euro voor 58 km. Dit is ongeveer een euro per 20 km. Daarbij was het nog is een gevariëerde en uitdagende wedstrijd. Een absolute aanrader dus.

lekker klauteren

De organisatoren begonnen : Het zijn 2 ipv 3 bevoorradingen. Het begin is stevig, het midden vlak en het eind is hard.
Onze vertaling ervan : het begin is leuk, het midden een patattenveld en het einde brutaal.

Deze tocht was super om de beenspiertjes is lekker wakker te schudden. Het weer was geweldig, in dat februari zonnetje kan je wel tegen een stootje. Onze tactiek : op het gemakske beginnen en niet afgeven. En dat werkte. De Seroto trein kwam al fotograferend op gang en rakelde gestaag wandelende lijken op tot aan de finish.

Schuine dwarspaadjes, ravijnen klimtouwen, patatten velden  doorploeteren, modderbeken, chips-oases je kwam het er allemaal tegen. Danku organisatie! Danku loopmakkertjes van Seroto.

Alec, Rik en Frank na de trail

Ultralopen door dummies

Na 6 jaar mocht er nog eens een vervolg komen op mijn loop avontuur blog. Feitelijk zou deze blog  niet meer lopen door dummies moeten heten, ik zou hem moeten herdopen naar "ultralopen door dummies".

Inderdiedie, sinds vorig jaar heb ik ultraruns onder de knie, ik ben dus een ultrarunner vanaf nu. Aangezien je tijdens een trailrun minder snel loopt en de natuur er veel mooier is, is de perceptie van inspanning veel lager. Het lijkt dus gemakkelijker dan marathons lopen ondanks dat het verder is en langer duurt.

En er zijn nog voordelen aan verbonden. Ik heb er een paar vrienden bijgekregen, allemaal maften die zicht de seoroto noemen. Voort ben ik terug beginnen lezen, luisteren en leren over het lopen.

Wat dacht je van deze podcast ? https://www.scienceofultra.com/ Super goed geduide informatie die menig ultrarunner goed van pas kan komen. Tevens aangenaam leesvoer tijdens de eenzame runs.

Kustmarathon Zeeland 5 oktober 2013

Op zaterdag 5 oktober liep ik voor de vijfde keer in mijn leven een marathon. Net geen 3 jaar na mijn eerste in Brussel op 10/10/10. Ik liep hem uit in 3 uur 48. Hoe verder van huis, hoe trager ik hem loop. Maar tijd zegt niet alles. Deze marathon zal ik niet snel vergeten.

Nederlandse marathons zijn niet allemaal vlak. De kustmarathon van zeeland is de zwaarste van Nederland. En daar zijn redenen voor. Het is de unieke mengeling van de Zeeuwse zon, de pittige duinhellingen met zijn ingewerkte trappen en het onverschrokken getijden werking van de zee die hem beenhard maken.

Het is geweldig loopweer, niet meer dan 17 graden en weinig tot geen wind. Tijdens de start raden ze iedereen aan om niet te snel te starten en zeker genoeg vocht op te nemen tijdens het lopen. Het is naar het schijnt hoog water. Kan het mij wat schelen? Neen, ik ben toch geen garnaalvisser gniffel ik.


Met een redelijk tempo begin ik aan de marathon, dik boven de 12 km per uur. Het lopen gaat fijn : leuk door het bosje, dan een klein stukje strand, nog een lange brug van 2 keer 3 kilometer met daar een beetje geasfalteerd eiland tussen. Voor je het weet ben je 20 km verder. De muziek is goed  gekozen en ik sta zelfs een beetje voor op mijn schema. En binnen 6 kilometer staan vrouw, supporters en kindjes klaar om mij aan te moedigen. Joepie, deze marathon wordt een eitje.

Maar plots zie ik het, we moeten over het strand. En het strand ligt er niet bij zoals in Oostende, Blankenberg, Bredene of Cadzand. Nee hier zijn de geallieerden waarschijnlijk geland en terug huiswaards moeten keren. Het is effectief hoogtijd en de garnaalvissers komen zelf niet buiten. Ik wil maar zeggen, het strand lag er niet gladjes bij. Ik spring van krater naar krater, navigeer door de zandkastelen, haal mijn voeten uit het drijfzand en ploeter verder. Iedere meter voel ik de kracht uit mijn benen sijpelen. En ik moet nog een halve marathon lopen.

Dit stuk strand van 6 kilometer is onverbiddelijk, maar ik ga door. Na 4 km strand merk ik dat loper Luc naast me loopt. Dat betekent dat er toch een einde moet komen aan de zandhel. Hij haalt mijn moraal terug beetje boven en babbelt de zand demonen uit mijn hoofd. Eindelijk zie ik terug volk en het officiële afspreekpunt. Zalig om mijn geweldige gezinnetje te zien. Ik val op mijn knieën, knuffel iedereen heel hard en moet dan spijtig genoeg weer verder. Het strand is achter de rug en nog 16 km te gaan.



Maar nu is het aan de duinen. Vanaf nu bezem ik heel af en toe iemand op, maar nog meer halen ze mij in. De duinen hier hebben last van grootheidswaanzin. De ene duin is nog steiler dan de andere en voor sommige hebben we zelfs trappen nodig. Het zand heeft zijn werk gedaan, ik ben bekaf. Soms moet ik zelfs een heuveltje opstappen en bij de drankposten stop ik telkens om te drinken. Cola, banaan, dropjes, SUIKER NUUUUUUUUU!

Op zo een momenten denk je toch, wat doe ik hier nu toch? Alleen nog als ik fotografen zie, komt de moose naar boven. Dan haal ik mijn schouders van mijn knieën en doe ik dat ik nog leef. Hoewel ik heel diep zit, prent ik me in dat de meet dichterbij komt. Uren later kom ik in de verte een nieuwe strand tegen, nog anderhalve kilometer te gaan. En dan haal ik de finish. De 42 kilometer van Zeeland is wel niet mijn snelste marathon, maar wel mijn grootste overwinning.

Daarna konden we lekker van de rest van ons weekend genieten, relax.